Aktualna rzeźba regionu w okolicach Śląskiej Harty została uformowana głównie przez aktywności wulkaniczne w czwartorzędzie. Obszar należy do geomorfologicznego kompleksu Jesionika Niskiego, który jest jednym z najstarszych kompleksów geologicznych w Europie środkowej.

Geologicznie przynależy do późnego karbonu-kulmu (tzw. pasmo sztemberskogórnobeneszowskie).  

Masyw kulmski spoczywa na fundamentach dewońskich, poprzednich osadach i skałach wylewnych, które powstały na skutek intensywnych aktywności wulkanów na dnie morza Dewońskiego. Podczas wczesnego paleozoiku, w późnym karbonie-kulmie obszar Jesionika Niskiego był zalany przez wielkie morze. W tym okresie rzeki płynące z dzisiejszego Jesionika Wielkiego spłukiwały żwir, piasek i błoto, które osadzały się na dnie Dewońskiego morza w kilkukilometrowej grubej warstwie. Pod koniec paleozoiku Europa środkowa została dotknięta potężną orogenezą hercyńską i cały Jesionik Niski został dźwignięty do wysokości górskich.

geologie

W trakcie ery mezozoicznej, po zakończeniu orogenezy cały obszar stał się suchym lądem i poniósł skutki występujących erozji i wietrzenia dzięki czemu pozyskał porowatą strukturę.

Alpejsko-karpacka orogeneza występująca na koniec mezozoiku i na początku trzeciorzędu podzieliła stare góry powstałe podczas orogenezy hercyńskiej na kawałki, które pod wpływem siły ziemskiej podniosły się bądź przepadły. Jesionik Niski został ponownie podwyższony.

Pod koniec trzeciorzędu w regionie zaczęła się pojawiać aktywność wulkaniczna. Gorąca magma występowała wzdłuż uskoków na powierzchnię dzięki czemu powstały bazaltowe kopce jak istratowulkany. Regularna aktywność wulkaniczna trwała do końca czwartorzędu.

W powiązaniu z ruchami geologicznymi w kierunkach północno zachodnim i południowo zachodnim w tym regionie pojawiają się nasze najmłodsze wulkany. Największymi są Wielki i Mały Roudny (Velký a Malý Roudný) – (stratowulkany – nasypane stożki z lawinowymi prądami), następnie wulkan Wenus (Venušina sopka) i  Uhlířský szczyt (Uhlířský vrch).